Ella Opent deur voor vreemde man en wat er daarna gebeurde ..

De Verhoeks woonden in een prachtig huis, maar kenden één groot verdriet; ze konden samen geen kinderen krijgen, een diep gekoesterde wens. Daarom besloten zij ten einde raad een donor te zoeken om Ella te bevruchten. Ella had met haar Lars afgesproken dat zij de donor in alle rust wilde ontvangen. Lars begreep dat en kuste zijn Ella ’s morgens stevig gedag en wenste haar heel veel succes.
Die dag verkende ook babyfotograaf Bart de buurt.

sfdfd

Natuurlijk belde hij ook aan bij de Verhoeks: “Goedemorgen, u kent mij niet, maar ik ben hier om …” Ella plukte zenuwachtig aan haar shawl en onderbrak de man meteen: “Oh, ik verwachtte je al!” Bart keek verrast: “Werkelijk? Nou prima! Mijn specialiteit zijn baby’s!” Ella lachte: “Dat hoopten mijn man en ik al. Nou, uh … hoe gaat het in zijn werk? Waar beginnen we?” vroeg ze blozend. “Oh, laat dat maar aan mij over!”knipoogde de fotograaf. “Meestal doe ik er twee in de douchecabine, misschien eentje op de bank en soms nog op het bed. Maar vaak is de woonkamervloer ook super; dan heb je een lekker groot oppervlak!” Ella stamelde: “Douchecabine, woonkamer-vloer … geen wonder dat het niet werkte voor Lars en mij.” De man lachte: “Nou mevrouw niemand kan het in één keer goed doen. Maar als we verschillende posities proberen en ik schiet vanuit een hoek of acht … dan garandeer ik dat u tevreden zult zijn!”

“Nou, laten we dan maar snel beginnen …” stamelde Ella beduusd.

De fotograaf opende zijn tas en toonde zijn portfolio van kleurrijke babyalbums. “Kijk deze is gemaakt bovenop een rondvaartboot in Amsterdam. Leuk hè!” Ella keek nerveus. “En deze tweeling ziet er bijzonder ‘goed gelukt’ uit … terwijl de moeder toch echt niet de gemakkelijkste was! … We moesten zelfs uitwijken naar het Vondelpark om het voor elkaar te krijgen. Toeristen uit alle windhoeken keken mee haha … allemaal in de rij om het maar goed te kunnen zien.” “In de rij???” Ella kreeg het nu erg benauwd. “Ja,” vertelde de fotograaf, “we waren wel drie uur bezig. De moeder bleef maar gillen en commanderen. Ik kon me amper concentreren op mijn job! Het begon al te schemeren en veldmuisjes knabbelden zelfs aan mijn gereedschap … tja, toen moest ik toch echt ophouden.” “U bedoelt dat veldmuisjes …”

“Jazeker mevrouw … Nou, als u het goed vindt, zal ik mijn standaard opzetten zodat we kunnen starten!” Verschrikt sloeg Ella haar handen voor haar gezicht: “Standaard?” De man lachte: “Ja die heb ik nodig om mijn Canon op te laten rusten … Veel te groot voor mij om zelf vast te houden en echt goed te kunnen

error: